Granica
Zbirka je jedna od ključnih Nešićevih knjiga iz posleratnog perioda devedesetih godina 20. veka, kada se suočio sa egzilom, manjinskim statusom i identitetskim prelomima na granici dva sveta – hrvatskog i srpskog, slavonskog i podunavskog.
Naslov „Granica“ je višeslojni simbol: fizička granica (Dunav, državna linija), granica između prošlosti i sadašnjosti, života i smrti, sećanja i zaborava i granica čovečanstva u ratu i posleratnom periodu. Pesme su intimne, melanholične, sa snažnim motivima zavičaja: Dunav kao večna reka koja nosi sećanja, sela Bijelo Brdo i Dalj, vinogradi, kuće, ljudi koji su ostali ili otišli.
Nešić piše o manjinskom položaju Srba u Hrvatskoj – o tišini, strahu, gubitku jezika i kulture, ali i o otporu kroz poeziju i sećanje. Stihovi su precizni, ritmični, sa notom lirskog minimalizma i duboke tuge, ali bez patetike – više kontemplativni nego optužujući. Granica postaje mesto susreta i razdvajanja, gde se identitet traži u fragmentima.
Zbirka je deo Nešićevog opusa posvećenog zavičaju, rodu i jeziku (zajedno sa „Prozorom kroz koji teče Dunav“, „Bolje je biti u manjini“). U srpskoj književnosti u Hrvatskoj vrednuje se kao svedočanstvo opstanka kulture na ivici, sa naglaskom na tihoj moći reči kao barijeri protiv zaborava.
Jedan primerak je u ponudi
