Voće tela
„Plodovi tela“ (1983) je roman Milana Rankovića koji istražuje fizičko stanje kao izvor zadovoljstva, patnje i društvene interakcije u kontekstu jugoslovenskog socijalizma. Roman ostaje nedovoljno čitani dragulj jugoslovenske proze osamdesetih godina 20.
Glavni lik, intelektualac i estetičar srednjih godina, poput samog autora, vodi nas kroz introspektivnu potragu za smislom fizičkog postojanja. Kroz niz fragmenata i monologa, Ranković ispituje „plodove tela“ – metaforički plodove telesnih iskustava: ljubavne veze, roditeljstvo, bolest i umetničku inspiraciju.
Radnja, strukturirana u lavirintu, kreće se između Beograda i Zagreba, gde protagonista susreće bivše ljubavnike, kolege i anonimne susrete koji otkrivaju kontraste između idealizovane estetike tela u umetnosti i surove stvarnosti svakodnevnog života. U jednom ključnom segmentu, lik se suočava sa mladim umetnikom koji ga optužuje za kompromis sa telom u korist ideologije, što pokreće duboku samorefleksiju o seksualnosti kao otporu sistemu.
Roman naglašava Rankovićevu pozadinu kao teoretičara umetnosti – uticaje od Kafke do Barta – kritikujući represiju tela pod socijalizmom i slaveći njegovu senzualnost. Stil je fragmentaran, poetični, pun alegorija (telo kao bašta, plod kao greh i nagrada), sa dozama humora i ironije prema birokratskoj Jugoslaviji. Kao deo Rankovićeve kasne faze, delo povezuje njegove ranije eseje o estetici sa fikcijom, ostavljajući čitaocu pitanje: da li je telo plod ili teret slobode?
Dva primerka su u ponudi
