Mrtvi kapitali
Proslavljeni društveno-ekonomski roman Josipa Kozarca kroz priču o ljubavi i porodičnoj drami kritikuje zanemarivanje rodnog tla, čežnju za gradskim luksuzom i propadanje slavonskog sela.
Mrtvi kapital (1889) jedno je od najznačajnijih dela hrvatskog realizma i najbolji roman pisca i šumarskog stručnjaka Josipa Kozarca. U ovom društveno angažovanom delu, autor kombinuje svoj književni talenat sa dubokim razumevanjem ekonomskih uslova u Slavoniji krajem 19. veka, nudeći oštru kritiku društva tog vremena. Centralni motiv romana je koncept „mrtvog kapitala“ – koji se odnosi ne samo na zanemareno i nedovoljno iskorišćeno slovensko zemljište, već i na ljudski potencijal protraćen zbog zanemarivanja poljoprivrede i težnje ka lakom, ali površnom gradskom načinu života. Kroz sudbine dve porodice i kontrastne likove, Kozarac suprotstavlja zdrav, vredan seoski život opasnostima gradskog snobizma, zaduženosti i moralnog propadanja. Glavni junakinja, Lešić, vodi mladog Anđelka ka progresivnom i racionalnom upravljanju njegovim imanjem, dok romantične sporedne radnje dodatno osvetljavaju likove i društvene slojeve tog doba. Mrtvi kapital ostaje bezvremenska studija o važnosti napornog rada, očuvanja prirodnih resursa i ekonomske nezavisnosti, osiguravajući mu istaknuto mesto u hrvatskoj književnoj baštini.
Jedan primerak je u ponudi
