Staroegipatska priča o Hotepu i Ankhnazi

Starogegipatska priča o Hotepu i Anhnazi je retka knjižica objavljena 1930. godine u Osijeku od strane Kluba hrvatskih pisaca i umetnika. Delo je doneo, preveo i predstavio Avelin Stahuljak, hrvatski pisac, prevodilac i lokalni kulturni aktivista.

Delo pripada popularnom žanru istorijsko-romantične proze koji je cvetao u Evropi 1920-ih i 1930-ih, posebno nakon otkrića Tutankamonove grobnice 1922. godine, kada je izbila prava egiptomanija.

U uvodu, Stahuljak objašnjava egipatske običaje, religiju, društveni život uz Nil, hramove i verovanja u zagrobni život, a zatim priča ljubavnu i sudbonosnu priču mladih protagonista, Hotepa i Anhnazi. Priča je prelepo književno delo inspirisano drevnim Egiptom, koje odražava duh njegovog vremena i želju da se egzotične teme približe domaćem čitaocu.

Knjiga je namenjena široj publici — zabavna, emotivna, sa naglašenim romantičnim elementima, avanturom i didaktičkim opisima antičke civilizacije. Stil je tipičan za međuratnu hrvatsku književnost: narativni, slikovit, sa bogatim opisima pejzaža, odeće, rituala i emocija likova.

Danas je ovo delo bibliografska retkost. Teško ga je pronaći u antikvarnicama i čuva se uglavnom u nacionalnim i univerzitetskim bibliotekama. Predstavlja zanimljiv primer kako su hrvatski autori međuratnog perioda popularizovali antičke kulture i koristili ih kao pozadinu za sopstvenu književnu maštu.